Home / Algemeen / Kansloze wereldkampioen
Kansloze wereldkampioen

Kansloze wereldkampioen

Wanneer je Europees, Wereld en Paralympisch kampioen bent is dat bijzonder. Het is duidelijk dat je dat niet zo maar wordt. Maar het verhaal van Marc Evers kent nog een extra detail. Toen hij twee jaar was kregen zijn ouders het advies om hem in een instelling te plaatsen omdat hij ‘nooit iets zelfstandig zou kunnen’. Met de diagnose autisme en verstandelijke beperking was Marc door zijn behandelend specialist afgeschreven voor het leven.

In het interview dat wij met Marc mochten hebben een paar dagen voor zijn vertrek naar een trainingskamp in het buitenland wordt het snel duidelijk. Hoe een ander jou ziet hoeft niet je toekomst te bepalen. In ons interview vertelt Marc over de ‘geheimen’ van zijn succes. Het zijn geen andere geheimen dan van ieder ander succesvol ondernemer, sporter, leider enz. Het is het voorbeeld van Marc dat inspireert en elk excuus in het juiste perspectief zet. Zie je een handicap, of zie je de mogelijkheden die het je geeft?

De 5 lessen van wereldkampioen ‘The great Marc Evers’

Discipline
Als ik train dan geef ik alles, ik ga tot aan het gaatje. Mijn trainer moet me soms afremmen omdat ik meer geef dan goed is. De concurrentie is zo groot dat je echt alles moet geven om te winnen. Het gaat bij het zwemmen om zulke kleine verschillen dat je niets aan het toeval over kunt laten. Ik train dan ook zo’n 6 uur per dag, elke dag. Wanneer ik in voorbereiding ben op een belangrijke wedstrijd zoals bijvoorbeeld de laatste aanloop naar de Olympische Spelen dan kan het zijn dat ik om kwart over 4 op moet staan. En natuurlijk wil ik dan blijven slapen. Dan vraagt het wel discipline. Maar desondanks ben ik nooit te laat geweest op een training.
Als trainer zou ik ook niet geschikt zijn. Ik zou eisen dat iemand alles geeft. Dat geldt overigens niet alleen voor mijn sport, ook in de periode dat ik gewerkt heb was ik heel gedisciplineerd. Ik kom nooit te laat en heb me maar 1 keer ziek gemeld.
Deze manier werkt voor mij omdat ik op het moment dat ik een wedstrijd moet doen weet dat ik er alles aan gedaan heb. Op dat moment kan ik er ook niets meer aan doen. Dat geeft enorm veel rust en zekerheid voor een wedstrijd. Winnen doe ik eigenlijk al in de voorbereiding. Bij een wedstrijd heb ik dan ook weinig stress. Mijn ouders hebben de meeste stress vertelt Marc lachend.

Doelen en subdoelen
Mijn doelen liggen soms ver weg. Naar Olympische Spelen werk ik een aantal jaren toe. Gelukkig zijn er tussendoor Wereld- en Europees kampioenschappen. Ik ben best ongeduldig van aard dus dan zijn een EK of WK mooie tussendoelen. Ik wil altijd verbeteren en dan kan ik mooi zien hoe ver ik ben. Het is niet belangrijk of het dan waardeloos gaat, maar het helpt om te weten waar ik sta. Hoe moet ik verder trainen om te verbeteren? Dat is zo belangrijk voor me. Als ik dat niet meer zou hebben dan zou ik stoppen, dan is er niets meer aan.
Uiteindelijk tellen voor mij eigenlijk alleen de medailles op de Olympische Spelen. Dat is zo’n enorme beleving, dat is zo groot om daar bij te zijn. Dat gaat echt alles te boven. En als je dan wint… In London in 2012 voelde ik me echt gewoon koning toen ik gewonnen had. Dat gevoel was zo lekker, dat was echt heel apart.

Laat je niet afleiden van je doel.
Ik heb ook wel momenten dat ik er helemaal klaar mee ben. Dan ben ik zo moe van elke dag zo vroeg op staan en van het intensieve trainen. Dan wil ik er gewoon mee stoppen. Voor de Olympische Spelen had ik ook zo’n moment. In mei wilde ik stoppen terwijl de Spelen al in augustus voor de deur stonden. Eenmaal in het water dan wil ik wel weer alles geven, maar voordat ik in beweging kom… Op die momenten gaat er ook van alles mis. Dan is het belangrijk om te blijven communiceren en te praten over wat me dwars zit zodat het opgelost kan worden. Zo was ik bijvoorbeeld vaak taxichauffeur na de training voor de trainingsmaatjes die terug moeten naar dezelfde plek waar we slapen. Maar ik ben geen Uber. Na een training ben ik gesloopt, dan ben ik klaar en wil ik weg. Omdat ik moeilijk nee kan zeggen en niet egoïstisch wil zijn wachtte ik dan toch en reden er vaak trainingsmaatjes mee. Maar uiteindelijk werkte dat niet voor me en kostte de ergernis mij enorm veel energie. Daar heb ik geleerd egoïstischer te zijn. Zulk soort dingen mogen mij niet mijn medaille kosten. De omstandigheden moeten echt optimaal zijn. Vroeger had ik van zulk soort dingen veel last en kostte mij dat heel veel energie. Tegenwoordig bespreek ik dat en los ik het op.

Wees flexibel in de weg naar je doel.
Ik zwom eerst bij het Nederlands team toen ik nog niet paralympisch was. Toen werd bekend wat het programma zou worden voor het volgende kampioenschap (WK). Dat was maar een paar maanden van tevoren en ik was toen vrije slag en vlinderslagzwemmer terwijl het programma rug- en schoolslag was. Toen ik het hoorde dacht ik dat ik kansloos was, maar je moet toch wat. Dus ben ik gaan trainen op de rug- en schoolslag. Ik heb het gewoon gedaan. Eerst was het nog heel moeilijk en ging het allemaal niet zo bijzonder. Mijn tijden waren gewoon niet snel genoeg. Maar uiteindelijk haalde ik toch brons op het WK. Het voordeel is dat ik nu all round ben, ik ben in alle disciplines goed. Dus wie er ook langs komt, ik ben er klaar voor. Het heeft geen zin om vast te blijven houden aan 1 ding als iedereen om je heen je inhaalt.

Besef wie je bent
Vroeger op school waren er wel kinderen die er moeite mee hadden om te vertellen over hun beperking. Ze schaamden zich er voor. Ik heb geleerd dat het goed is om er open over te zijn. Erken wie je bent, je wordt er mee geboren en je gaat er mee dood. Je kunt er heel moeilijk over doen maar dat helpt niet. Dus nu vertel ik er gewoon over. Soms hebben mensen het eerst niet eens in de gaten.

Uiteindelijk helpt mijn handicap me, op een bepaalde manier is het ook mijn kracht. Ik kan me afsluiten voor de rest van de wereld en heel gefocust doorzetten. Als ik in het zwembad lig en de spieren in mijn armen branden dan kan ik toch gewoon doorgaan als mijn doel in de training nog niet gehaald is. Het maakt niet uit als je anders bent, je moet het toch gewoon doen met wie je bent.
Dat is ook een belangrijke reden dat ik ambassadeur van de NVA (Nederlandse Vereniging voor Autisme) ben geworden. Ik wil mensen laten zien dat iemand met autisme misschien wel anders is maar toch net zoveel kan. Dat kan alleen als je er open over bent en bereid bent om door te zetten.

Longread the great Marc EversMeer weten over het inspirerende verhaal van Marc? Onderzoeksjournalist Ivo van Woerden schreef een boeiende longread over Marc onder de titel ‘Longread The great Marc Evers‘ waarin hij beschrijft hoe Marc samen met zijn ouders hun eigen weg kozen dwars tegen alle medische diagnoses in. Het gaat over de ontwikkelingen die Marc gebracht hebben waar hij nu is, de weerstand die op veel vlakken moest worden overwonnen, en een inspirerend verhaal om te lezen. In het bijzonder voor iedereen die zelf op een manier te maken heeft met autisme is het een voorbeeld van alle wat wel mogelijk is.

 

About Roy van den Anker

Roy van den Anker
Getrouwd, vader, managing partner bij Success Generation, komt regelmatig zijn grenzen tegen en deelt de gereedschappen om die te verleggen. Motto: have fun & make waves!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top