Home / Persoonlijke groei / vallen en opstaan
vallen en opstaan

vallen en opstaan

Nadat ik mijn ontslag had ingediend voelde ik me licht, vrij en krachtig. Dat alles door trouw te zijn aan mijn gevoel en de durf om me kwetsbaar op te stellen. Een gevoel van thuiskomen en rust had zich van mij meester gemaakt.

Van vrienden, familie, kennissen en via social media kreeg ik veel positieve en bemoedigende reacties. Natuurlijk waren er ook de bezorgde, oftewel, ‘waar ben jij in hemelsnaam mee bezig’ reacties. Raar is dat toch, die neiging om altijd het negatieve zwaarder te laten tellen dan het positieve. Hoe harder ik probeerde negatieve reacties naast me neer te leggen hoe minder dat lukte. (Probeer maar eens ‘niet’ aan een gele citroen te denken, onmogelijk!)
Hoe goed mijn beslissing ook voelde en hoe vierkant ik er ook achterstond ik kreeg die reacties niet uit mijn hoofd, liever gezegd, ze zorgden zelfs voor een lichtelijk paniekaanvalletje.
Step by step
Ze echode door mijn hoofd: ,,Je hebt het jezelf wel moeilijk gemaakt hè? Je legt de lat wel erg hoog. Je hebt het hoogtepunt, je ontslag, al prijs gegeven dus is een volgende blog dan nog wel leuk genoeg? Wat ga je eigenlijk precies doen na je ontslag? Waar ga je van leven, van de wind? Wàt heb jij gedaan? Ontslag genomen vòòrdat je andere vaste inkomsten hebt? Ben je wel goed wijs? Weet je hoeveel werkelozen er zijn, het is crisis!’’ De chaos in mijn brein was compleet.

,,Wat nou als het toch niet lukte, wat als ik faalde en alles op één groot fiasco uitdraaide?’’

Ik moest rustig worden en tot mezelf komen, mezelf vermannen maar ik kon niets anders dan voor me uit staren terwijl de doemscenario’s als een film aan mij voorbij trokken. Toen ik de wanhoop nabij was pakte ik in een opwelling mijn laptop en begon mijn verhaal opnieuw te lezen, alsof ik mezelf moest overtuigen heil te zien in mijn eigen verhaal. Daarna herlas ik alle positieve reacties en feedback en langzaam werd ik kalm. En daar in die stilte van het oog van de orkaan, vond ik hem terug, mijn stem. Mijn paniek maakte plaats voor rust, focus en vertrouwen. Het is niet erg om af en toe bang te zijn, het is niet erg het even niet te weten. Wanneer ik stapjes vooruit blijf zetten en mijn focus behoud zal de weg zich bij iedere stap richting mijn doel aan mij ontvouwen.

Mijn weg naar succes zal geen geplaveid pad zijn, ik zal er hard voor moeten werken en ik zal vallen maar ook weer opstaan. Ik krijg immers iedere dag opnieuw de kans te kiezen voor mijn geluk en mijn succes.

 

About Monique Trijsburg

Monique Trijsburg
Schrijven is al jaren haar passie. Monique schrijft als freelancer onder meer voor het Noordhollands Dagblad, magazines, websites en blogs. Ze schrijft over mensen, activiteiten en gebeurtenissen die haar inspireren en intrigeren. Monique hoopt met haar woorden weer anderen te inspireren en daarmee de wereld telkens een beetje mooier te maken.

2 comments

  1. Michel Bousche

    go girl go, respect!

     
  2. Lef. Super…

     

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top