Home / Leiderschap / Zijn vrouwen minder succesvol?
Zijn vrouwen minder succesvol?

Zijn vrouwen minder succesvol?

Het begon met een oproep op LinkedIn: Zijn vrouwen minder succesvol? Door deze oproep kwam al snel een vrouw in beeld wiens profiel volledig voldeed aan mijn verwachtingen: ambitieus met geldingsdrang en zichzelf bekronend tot succesvrouw.
Al een paar dagen later mocht ik haar ontmoeten, en hoe snel heb ik mijn mening bij moeten stellen. Ambitieus? Ja. Geldingsdrang? Ja. Succesvrouw? Ja. Maar dan zonder de negatieve associaties die ik daar mee had. En mét de warme persoonlijkheid van een echte vrouw zoals je die in die context niet veel tegen komt. De samenvatting van een verrassend mooi persoonlijk en inspirerend gesprek met Fatima Koning over de kracht en het succes van vrouwelijke sensitiviteit.

Fatima koningFatima Koning (38) is gehuwd, moeder van een dochter van 4 en Area director Sales & Operations bij Regus. Dit is haar verhaal over leiderschap, persoonlijke ontwikkeling en de kracht van jezelf durven zijn.

Is het nou echt waar dat vrouwen geholpen moeten worden om de top te bereiken?
Het is echt zo dat vrouwen meer op de proef worden gesteld in corporate life. Ik heb dat
aan den lijve ervaren. Ik heb in omgevingen gewerkt waarbij ik als vrouw continu op de inhoud getoetst en uitgedaagd werd om keer op keer opnieuw te bewijzen dat ik naast dat ik er goed uit zie ook nog eens heel goed weet waar ik het over heb.
Ik denk niet dat het mij als vrouw bewust moeilijk wordt gemaakt. Ik werd met name uitgedaagd omdat ik simpelweg wel al die ballen in de lucht moet houden. Ik heb een dochter dus ik moet ook mijn planning thuis in de gaten houden. Mijn mannelijke collega’s hoefden zich nooit druk te maken om een meeting om zeven uur ’s avonds want er is een vrouw gek genoeg die part time werkt zodat manlief zijn carrière kan najagen. Werkt vrouwlief parttime dan kan zij gewoon de kinderen om 3 uur van school halen. Die luxe heb ik niet. Ik ben een vrouw en ik moet dat óók regelen. Wordt daar heel veel rekening mee gehouden? Nee, ik heb in keiharde salesorganisaties gewerkt waar bijvoorbeeld een parttime job not done was. Goede kandidaten werden afgewezen om die reden.

Ik vind dat we trots moeten zijn op wat we als vrouw inbrengen in een team

Dus vrouwen krijgen bij jou voorrang?
Als ik posities heb dan ga ik kijken welke vrouwen in mijn netwerk capabel zijn voor de job. Die vrouwen benader ik actief. Ik ga niet zitten wachten op de cv’s die binnenkomen om dan te kijken wie de beste is. Ik ga echt op zoek naar vrouwen. Dat heeft niet per sé te maken met voorrang. Het heeft te maken met de inbreng van vrouwen in de vorm van gevoel en sensitiviteit. Ik noem dat het zesde zintuig. Veel mannen voelen zich geroepen om vooral met feiten en ratio te werken. Dat is prima. Dat moeten we vooral doen. Ik vind een man/vrouw verhouding in mijn team erg belangrijk want het maakt elkaar compleet. In de gemiddelde team meeting vind ik juist de discussie heel erg leuk die gaat tussen het feitelijke stuk dat eigenlijk zwart/wit is, en aan de andere kant juist het stuk wat gaat over waar de emotie in zit. In sales is dat bijvoorbeeld heel belangrijk. Ik maak het allebei mee. Mannen die verkopen en vrouwen die verkopen. Mijn ervaring tot nu toe is dat vrouwen net dat kleine beetje extra sensitiviteit in zich hebben waardoor ze op het juiste moment schakelen in een verkoopgesprek. In termen van afstemmen kunnen vrouwen verschillende talen spreken. Dat is een bepaalde vrouwelijke charme. Moeten we ons daar als vrouw voor schamen? Zeker niet. Moeten we dat verbergen? Zeker niet, dat heb ik jarenlang gedaan en dat ga ik nooit meer doen. Ik denk juist dat vrouwen moeten vieren dat ze dat hebben. Het brengt namelijk heel veel waarde mee in een team en een organisatie.

Een vrouw moet zichzelf afvragen “Ben ik wel bereid om mezelf te gaan bewijzen?

Werkt een voorkeursbehandeling eigenlijk niet als een self fullfilling prophecy?
Het begint met hoe graag je het wil. Ben je gepassioneerd over wat je ook doet, wat je carrière pad ook is? Dan sta je sowieso anders in de wereld. Hoe graag willen ze dat wel? Ik wil heel graag, daarom doe ik dus ook alles om te zorgen dat alles gecombineerd wordt. Daarom zorg ik dat ik wel een balans heb tussen het moeder zijn, het echtgenote zijn, en alle andere dingen die ik op sociaal vlak heb met ook nog eens carrière en een topbaan. Maar hoeveel vrouwen willen dat echt graag? Alleen als je dat echt wilt dan ben je bereid om de extra mile te lopen. Maar dat geldt net zo voor mannen als voor vrouwen. Ik snap dat het gevaarlijk is wat ik zeg, ik denk dat ik hiermee ook heel veel vrouwen boos zou kunnen krijgen want het is een paradigma in de hoofden van heel veel vrouwen. Uiteraard gaat het om de kans krijgen maar vooral over de vraag of je bereid bent om toch 10 keer harder werken om jezelf te bewijzen.

Zorgt het ervoor dat vrouwen daardoor afhaken?
Ik denk zeker dat er vrouwen zijn die zich daardoor af laten schrikken. Vrouwen die gaandeweg de keuze maken om mama te zijn en om die rol goed in te kunnen vullen dan dus maar concessies gaan doen. Ik denk dat het met name het geloof is dat ze concessies moeten doen in één van beiden, het moederschap of een carrière. Nou ben ik het levende bewijs dat je beiden goed kunt doen en daar heb ik mijn missie van gemaakt. Dat betekent dat ik soms dingen van mezelf vraag of keuzes moet maken die normaliter niet genomen moeten worden. Ik heb in de periode van de geboorte totdat mijn dochter 3 jaar was veel van mijn sociale activiteiten op een lagere prioriteit gezet. Dat wat ik vroeger 4 dagen per week kon doen (netwerken bijvoorbeeld) moest naar één keer per week of zelfs twee weken. Simpelweg omdat ik wist dat ik niet èn een goede mama kon zijn en ook nog eens een van de top performers blijven en meedoen in een arena van kampioenen. Ik kan je verzekeren, mijn mannelijke collega’s hebben die keuze nooit hoeven maken. Papa kunnen zijn, lekker van alles en nog wat doen op het sociaal vlak en ook nog eens meedoen in een eredivisie in hun werk. Dat is wel een wezenlijk verschil. Het is ook natuurlijk bepaald want mijn rol als mama is per definitie anders dan die van mijn echtgenoot. Dat is gewoon zo, de natuur heeft dat zo bepaald. Maar die natuur betekent dus niet dat dat dan ten koste zou moeten gaan van mijn ambities of van de stappen die ik in mijn carrière kan maken. Het betekent wel dat ik me heel bewust ben van de manier waarop ik mijn tijd besteed. Dat betekent dat ik heel veel keuzes moet maken, elke dag weer. Welke activiteiten doe ik? Wat past wel en wat niet in dat ingewikkelde schema van thuis, kind en werk? Dat betekent ook gewoon dat je soms even nee zegt. Dat past niet in de prioriteitenlijst, dat schrap ik even.

Team-banner

Denk je dan niet dat je heel veel dingen mist?
Nee, ik denk dat ik juist in balans ben gekomen en mezelf zó goed heb leren kennen dat ik zelfs beter ben geworden in het uitkiezen van waar ik mijn tijd aan besteed. Wat maakt mij at the end of the day gelukkig? Doe ik datgeen wat me echt gelukkig maakt?
Voor mij is dat ontzettend leuk bezig zijn met mijn dochter, dat vind ik gaaf. Een rol spelen in het vormen van een mens. Een mensje van 4 jaar voorbereiden op de wereld dat is hartstikke leuk. Mensen ontwikkelen is (toevallig) ook mijn job, daar krijg ik ook voldoening uit. Mensen inspireren, voor sommigen misschien zelfs een voorbeeld kunnen zijn wat ze net dat extra zetje geeft om door te zetten. Een performance neerzetten, organisaties verbeteren, dat is uiteindelijk waar ik gelukkig van wordt. Die twee die zijn goed in balans, en daarnaast ik doe nog steeds heel veel leuke dingen. Ik spreek nog steeds met vrienden af, ik ga nog steeds naar heel veel netwerkbijeenkomsten, ik heb nog steeds heel veel interactie, ik sport, ik boks, ik doe nog steeds heel veel leuke dingen maar ik ben veel bewuster geworden. Mijn planning is kwalitatiever. Alles wat kwantitatief was vind je tegenwoordig niet meer in mijn planning.
Dat heb ik wel moeten leren. Wanneer je jarenlang in een salesomgeving werkt dan is het bijna een soort van cultuur om de meeste uren te maken. Daar heb ik jarenlang aan meegedaan. Het is natuurlijk ook hartstikke makkelijk als je geen kinderen hebt dat je ’s morgens om half acht op kantoor bent en ’s avonds om acht uur weer naar huis gaat. Ik heb gemerkt dat ik juist veel productiever ben geworden. Ik hoef niet de uren te maken die ik op mijn 30e maakte maar ik maak wel evenveel en misschien nog wel meer impact. Het is echt een kwestie van balans en bewust wording.

Een vrouw die zo strak keuzes maakt wordt al snel bestempeld als een ‘bitch’. Ben je dat?
Nee, de meeste discussies thuis met mijn echtgenoot gaan wel over dat ik spontaniteit geen kans geef. Ik ben in staat om alles te plannen en alles te organiseren. Een simpele vakantie bijvoorbeeld is bij wijze van spreken een draaiboek want ik wil niets aan het toeval overlaten. Dat maakt mij ook succesvol in mijn werk. Ik zou nooit mijn werk goed kunnen doen als ik heel veel dingen aan het toeval overlaat of als ik verrast wordt door de waan van de dag. Achter alles moet een plan en een planning zitten. Dat neemt niet weg dat de scherpe kantjes, het bitch-achtige er af zijn gegaan door het moederschap in de afgelopen 4 jaar. Ik heb geleerd dat je nog steeds kunt plannen, dat je nog steeds structuur heel hoog in het vaandel kunt hebben maar dat dat ook kan in combinatie met warmte en met gevoel. Nu wil ik mensen inspireren terwijl ik 5 jaar gelden mensen alleen maar wilde pushen om meer te doen. Vijf jaar geleden ging het alleen maar over meer, meer, en meer performance. Hoe beter de performance van het team hoe beter ik daar van werd en hoe beter dat was voor mijn carrière. In de afgelopen 4 jaar ben ik juist heel veel op de as gaan zitten van het inspireren.

Mijn dochter heeft mij nog wel het meeste geleerd over mijn leiderschap

Is daar een specifiek moment voor geweest?
Ja, meerdere momenten. Eén moment was absoluut het feit dat ik moeder ben geworden. Ik heb heel veel van mijn kind geleerd. Mijn dochter heeft mij de beste lessen in management gegeven die ik ooit in mijn leven heb gehad zonder dat zij daar bewust mee bezig is. Het belangrijkste wat ik van haar heb geleerd vanaf het moment dat zij geboren was is dat zij heel erg afhankelijk van mij was en alles wat ik deed impact op haar zou hebben. Kortom, alles wat ik haar probeerde bij te brengen, alles wat ik wil dat zij leert heeft direct te maken met de wijze waarop ik dat ga doen. Hoe leer je iemand iets? Ik heb jarenlang de ‘old boys’ wijze van managen gehanteerd. Op de cijfers, niet met mensen praten, niet op de mensfactor. Gaan, performance, elke dag weer. Van mijn dochter heb ik geleerd dat als je echt wilt dat mensen presteren dat een andere benadering vraagt. In haar geval was dat dingen leren. Zich ontwikkelen van een baby die volledig afhankelijk van je is, naar een peuter die gaat lopen. Een peuter die na 4 jaar praat, communiceert en echt een mens aan het worden is in alle vormen. Ik had dat nooit kunnen doen als ik haar op dezelfde manier had aangepakt en dingen had geprobeerd te leren zoals ik dat toen ter tijd deed naar mijn team toe. Maar juist terug naar de basis, aan het handje helpen, uitleggen, voordoen, inspireren wel. Eén van de eerste woorden van mijn dochter was bravo. Simpelweg omdat ik haar bij elke zet die ze deed bravo riep en haar het gevoel gaf dat ze bijzonder was. Dat heeft haar echt aangemoedigd om naar de volgende stap te gaan. Dat heeft denk ik echt het meeste impact gemaakt op mijn manier van denken over leiding geven en over leiderschap. Maar ook over hoe ik zelf een stap maak , en wat de juiste manier is om stappen te maken in mijn eigen carrière.

succes-en-inspiratieHet tweede punt is dat ik er gaandeweg ergens achter kwam dat ik heel erg ongelukkig was met wat ik deed. Dat was niet zozeer mijn werk maar wel de wijze waarop ik mijn werk deed. Ik had toegelaten dat ik leiding was gaan geven zoals iedereen om mij heen. Zoals de ‘old boys’ dat ook deden, zoals dat gebruikelijk was in een mannenwereld. Daar werd ik heel ongelukkig van. De bewustwording was stap één, tweede stap was dat ik voor mezelf na ging denken over wat nou het dichtste bij mezelf ligt. Is dat echt mensen op een bepaalde manier pushen richting performance, op een vervelende manier? Op een manier die niet motiverend of inspirerend kan overkomen? Het antwoord was keihard nee. Ik vind het juist leuk om met mensen te praten over wat ze drijft. Ik vind het leuk om mensen te helpen. Ik vind het nog leuker om van mensen te begrijpen wat ze echt willen. Hoe willen ze geholpen worden? Wat vinden ze nu echt leuk om te doen en wat als we een situatie creëren waarbij ze geholpen worden om zoveel mogelijk per dag te doen van wat ze leuk vinden? En ook om te laten wat ze niet leuk vinden. Mensen accelereren op het moment dat ze doen wat ze leuk vinden. Dat heb ik ook zelf ontdekt. Ik ging betere stappen maken, veel meer stappen maken en grotere stappen maken toen ik uiteindelijk terug ging naar waar ik zelf achter sta. Ik denk dat dat de kracht is van vrouw zijn. Ik heb dat gevoel en dat moet ik gebruiken. Ik heb het jarenlang niet gedaan omdat ik dacht dat dat niet kon. Ik kon niet een professional zijn, ik kon niet een topmanager zijn en ook mijn gevoel er in gooien. Mezelf kwetsbaar opstellen dat hoort niet. Toen ik terug ben gegaan naar het vrouw zijn, naar het emotionele naast het rationele, en naar de sensitiviteit van een vrouw. Dat hebben we om echt te gebruiken, die affiniteit die we met mensen hebben. Het feit dat we heel goed in onze onderbuik kunnen aanvoelen dat iets niet goed is bij iemand daar zijn vrouwen veel beter in denk ik. Het instinct waarvan uit je weet of het goed is of niet. Dat gevoel te volgen is veel beter voor me geweest en daarin heb ik ook mijn rust gevonden. Als je terug gaat naar jezelf dan komt het allemaal goed. Ik vind gewoon dat we heel trots moeten zijn als vrouw op wat we inbrengen in een team.

Zou aan die ontwikkeling van mensen niet veel meer aandacht besteed moeten worden, bij vrouwen én mannen?
Persoonlijk denk ik dat persoonlijke effectiviteit als vak apart in elke studie verwerkt zou moeten worden. Ik denk dat dat zowel mannen als vrouwen goed zou doen om veel beter inzicht te krijgen in het ik en waar ben ik goed in. Nog voordat het bedrijfsleven om de hoek komt kijken. Wat zit op mijn allergie? Waar kan ik in accelereren? Wat voor type ben ik? Waar kan ik absoluut goed mee overweg en wat niet? Als je die blind spots in een studiefase al tackelt, of in ieder geval er bewust van wordt dan zouden we daar met z’n allen absoluut beter van worden. De meeste mensen in het bedrijfsleven gaan van junior in een bedrijfsomgeving naar medior. De eerste 5 jaar zijn ze met name bezig met hoe ze zelf hun stappen maken. Dan zijn ze totaal niet bezig met persoonlijke effectiviteit en balans. Pas rond je 30e gaan dat soort thema’s spelen. Dan heb je misschien je eerste gesprek gehad over waarom je die promotie niet krijgt. En dan zit het meestal in persoonlijke dingen zoals balans, je leiderschapsstijl, of de wijze waarop je mensen kunt beïnvloeden. Pas op je 30e ergens denk je dan “verrek, laat ik nu ook gewoon eens gaan kijken naar wat ik in breng en wat mijn persoonlijke effectiviteit is”. Daarmee heb je 5 jaar niet effectief benut. Ik pleit er voor in elke studie of het nu een rechtenstudie is of de TU persoonlijke effectiviteit als verplicht vak in te voeren. Daar valt heel veel winst te behalen.

Wat merken jouw teamleden van jouw ontwikkeling?
Ik ben in januari overgestapt van mijn vorige werkgever (DTG) naar Regus. Er is niemand meegekomen. Ik vindt het heel fijn te spiegelen of in ieder geval feedback te vragen aan mijn teamleden. Dat is iets wat ik 5 jaar geleden nooit had gedaan. Wanneer je meer in balans bent dan ga je dat makkelijker doen en stel je je kwetsbaarder op. Uit die feedback krijg ik heel veel terug over de punten waar ik de afgelopen jaren zo hard aan heb gewerkt. Ik zit echt wel op de inspiratie as zoals ik dat wil. Wat leuk is is dat ik daarmee een nieuw team in beweging heb kunnen krijgen en dat ik daarmee ook in staat ben de performance te stuwen. Maar dan puur en alleen gebaseerd op de mensfactor, door terug te gaan naar mezelf en de dingen waar ik echt achter sta. Daar durf ik al mijn vrouwelijke competenties ook daadwerkelijk elke dag voor te gebruiken en dat vind ik wel heel verfrissend.

En hoe vertaal je dat naar de ontwikkeling van de mensen in jouw team?
Ik werk heel graag met de 2 kansen regel. Mensen hebben eerst even de tijd nodig om te acclimatiseren aan de nieuwe leidinggevende. Het is belangrijk om ze die tijd te geven. Ik ben ook niet in staat om na een maand of twee iemand feilloos te beoordelen. Ik kan wel dingen herkennen, zoveel mensenkennis heb ik wel. Maar ik vindt het nog steeds niet gegrond. Naast het feit dat ik sensitief ben ben ik nog steeds een dame van de cijfers en vind ik het ook belangrijk om dingen feitelijk te kunnen onderbouwen. Dus ik geef altijd iedereen om mij heen, zeker in een team waar ik ook nieuw ben, juist de kans om zichzelf te laten zien. Ik geef mezelf de kans om de business beter te begrijpen wat ze doen. Ik vraag ook heel veel input. Wat hebben we al? Voordat ik dingen ga bedenken die misschien al zijn. Zo’n leidinggevende ben ik dus ook. Ik maak niet de traditionele fout van heel veel nieuwe leidinggevenden: heel snel je team volmaken met vertrouwelingen uit het verleden. Ik vind dat niet kunnen. Ik vind juist dat je een frisse nieuwe start maakt en dat je niet altijd mensen mee moet slepen. Begin opnieuw zou ik zeggen en bouw een nieuw team in een nieuwe omgeving Ik geloof heel erg in continuïteit. We hebben als mensen heel veel continuïteit nodig. Dat is in elke omgeving zo. Met ons team zitten we nu in een fase dat we verbetering aan het doorzetten zijn. En juist dan kom ik in de fase dat ik mijn mensen ga helpen met allerlei ontwikkelvraagstukken die niet in de basis zitten van hun werk maar die juist gaan over hun eigen persoonlijke effectiviteit. Hoe kunnen zij zich beter profileren? Hoe kunnen zij zich beter positioneren? Wat is er voor nodig de volgende sap te maken? Wat willen ze überhaupt? Daar spendeer ik heel veel tijd aan, dat vind ik ook het leukste deel van mijn werk.

Aan iedereen in mijn team die ik voor het eerst leer kennen stel ik simpelweg de vraag “Ben jij gelukkig?” En dat is een heel moeilijke vraag heb ik ontdekt. Mensen kijken je aan met de blik “Wat bedoel je daarmee?” Ik stel de vraag altijd? Dat is namelijk een vraag waar 99% van de mensen niet over kunnen liegen. Die gaat zo diep en dat gaat zo over jezelf dat het mensen zo raakt dat ze altijd open en eerlijk zijn. Zelfs de 1% die daar eventueel iets anders over zou kunnen roepen dan de waarheid die zet je aan het denken. Want iemand stapt in zijn auto aan het einde van de dag en die vraag blijft aan je kleven. Je gaat er over nadenken. Is dit wat ik echt wil? Je maakt impact met zo’n vraag, je zet een proces op gang. Mijn ervaring is dat er vaak mensen terug komen en vertellen er over nagedachte te hebben. Mensen die soms tot de conclusie komen dat ze niet gelukkig zijn. En daarover ga je met elkaar in gesprek, van mens tot mens. Overigens heb ik tot nog toe alleen maar mannelijke leidinggevenden gehad en er is nog nooit iemand geweest van die aan mij ooit die vraag heeft gesteld. Ik denk dat het gewoon typisch een vrouwelijke vraag is die gaat over emotie. Het gaat niet over of je performance goed is. Het gaat ook niet over of je zelf tevreden bent over je performance. Als je slecht presteert dan weet je dat zelf namelijk ook. Dan zit je daar ook mee. Daar gaat het niet om. Maar ergens onder het topje van de ijsberg gaat het over iets totaal anders. Mensen die niet presteren weten soms ook niet waarom. Eén van de redenen is dat ze niet gelukkig zijn met wat ze doen: niet met de omgeving, zich niet één kunnen voelen met de doelstellingen van het bedrijf, met de visie van het bedrijf, of het werk gewoon niet leuk vinden. Dat ga ik echt niet raken of een denkproces op gang te zetten door te vragen waarom iemands performance niet goed is. Dan krijg ik namelijk een antwoord vanuit het hoofd terwijl ik juist naar de buik toe ga.

Ben jij gelukkig?
Ja, ik voel me heel erg gelukkig en dat krijg ik ook van heel veel mensen te horen. Mensen die mij na een aantal jaren weer zien. Dat is fijn om terug te krijgen. Het meeste wat ik hoor is dat ik relaxt ben. Ik heb het hartstikke druk, ik doe ontzettend veel leuke dingen, ik doe juist echt wat ik leuk vindt, werkt maakt me ontzettend gelukkig. De ontwikkeling die onze dochter maakt maakt me ontzettend gelukkig. De fase waarin zij zit als mensje vind ik gewoon ontzettend gaaf om mee te maken. Dat is echt een voorrecht als je dat kunt zien. En at the end of the day vind ik me één met mezelf. Ik hoef me niet goed te voelen in een ‘old boys’ network achtige setting en me anders voor te doen. Ik hoef geen ander gedrag te vertonen. Ik hoef geen leiderschapsstijl te vertonen waar ik niet achter sta. Ik ben heel erg mezelf. Dat is mijn kracht en daar ben ik trots op. Ik heb mijn vrouwelijke dingetjes en die gooi ik er ook gewoon in.

Wat wil je nog kwijt?
Of je nou 4 bent of 32 uiteindelijk wil iedereen graag. We willen allemaal graag verder, we willen allemaal groeien, en we willen ook leren. De wijze waarop ik daarmee mijn dochter van 4 of mijn teamlid van 32 probeer te helpen om te leren is bepalend voor hun groei. De impact die je hebt als leider of manager daar moet vaker bij stil worden gestaan. Echt. We hebben geen idee. Ik denk dat je kunt zeggen dat heel veel mensen die leiding geven niet voldoende stil staan bij hun impact, positief of negatief. Ik stel mezelf die vraag minstens 2 a 3 keer per week op weg naar huis. Hoeveel impact heb ik gemaakt, en heb ik de juiste impact gemaakt? Ik raak zoveel mensen per dag. Wanneer ik een dokter zou zijn dan zou ik al die mensen die ik raak ook willen helen. Ik wil ze niet dood hebben. Dat is wel wat we elke dag aan het doen zijn. Je raakt elke dag ontiegelijk veel mensen. Laten we met elkaar afspreken dat we die mensen met de intentie raken om ze te helen, om ze beter te maken. Dan gaat de wereld er heel anders uit zien. Dan denk ik dat bedrijven echt wel gaan groeien, dat weet ik 100% zeker.

 

About Roy van den Anker

Roy van den Anker
Getrouwd, vader, managing partner bij Success Generation, komt regelmatig zijn grenzen tegen en deelt de gereedschappen om die te verleggen. Motto: have fun & make waves!

2 comments

  1. Chantal Overgaauw

    Mooi verhaal… Zouden er ook vrouwen zijn in dergelijke functies die écht alles alleen doen? Dus zonder vader (op de achtergrond)?

     
    • Roy van den Anker
      Roy van den Anker

      Ik denk dat ze er vast zijn Chantal, mocht je ze tegenkomen dan spreken we ze graag!

       

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top